Column: Zorg kent geen concurrentie

Goede zorg kent geen concurrenten. Vroeger vond ik dat eerlijk gezegd best lastig om uit te spreken. Je bent tenslotte zorgverlener. Iemand komt bij jou met een probleem en ergens voelt het dan logisch dat jij dat probleem ook moet oplossen. Rood karakter erbij, dus uiteraard het liefst gisteren. Deze bijdrage is ook gepubliceerd in de krant GrootLeeuwarden.

“Ik denk dat je hiervoor bij mij niet op het beste adres bent.”

Maar hoe langer ik werk, hoe meer ik juist de waarde ben gaan inzien van weten waar je eigen grens ligt. Ik geloof sowieso niet zo in zorgverleners als concurrenten. Als iemand anders iets beter kan dan ik, hoop ik vooral dat mijn cliënt daar zo snel mogelijk terechtkomt. Mijn ego herstelt daar doorgaans prima van.

Soms is dat een collega-fysiotherapeut met een ander specialisme. Soms een huisarts, orthopeed, trainer, leefstijlcoach of psycholoog. En soms is de beste vervolgstap juist géén extra behandeling, maar weer leren bewegen, vertrouwen opbouwen en kijken wat iemand zelf kan. Volgens mij zit expertise namelijk niet alleen in weten wat je moet doen, maar ook in weten wanneer iemand anders meer kan toevoegen.

Dat betekent overigens niet dat goede zorg voor mij gelijkstaat aan snel doorsturen. Soms vraagt het juist dat je je ergens in vastbijt. Dat je wat verder zoekt, overlegt, nog eens opnieuw kijkt of probeert te begrijpen waarom iemand niet verder komt. Niet te snel genoegen nemen met: “we weten het niet.” Maar soms is dat extra stapje juist erkennen dat een andere blik nodig is.

Bij Fitplan proberen we daarom zoveel mogelijk samen te werken, binnen én buiten onze eigen muren. Niet om iemand “kwijt te raken”, maar om de kans groter te maken dat iemand op de goede plek belandt. Misschien is dat uiteindelijk wel de kern van goede zorg: niet de vraag “hoe kan ík dit zo snel mogelijk oplossen?”, maar “wie of wat helpt deze persoon nu het beste verder?”

Liefs, Kim